{"id":242,"date":"2026-04-17T16:29:12","date_gmt":"2026-04-17T16:29:12","guid":{"rendered":"https:\/\/kaminski.re\/?p=242"},"modified":"2026-04-17T16:29:12","modified_gmt":"2026-04-17T16:29:12","slug":"adam-danek-hitler-czyli-panowanie-miernoty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/2026\/04\/17\/adam-danek-hitler-czyli-panowanie-miernoty\/","title":{"rendered":"Adam Danek: Hitler, czyli panowanie miernoty"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Apologeci (i zazwyczaj beneficjenci) ustroju demokratycznego, wytwarzanej przez niego kultury politycznej (1)<\/strong> oraz podpieraj\u0105cej go ideologii zgadzaj\u0105 si\u0119, \u017ce tym, do czego nie wolno dopuszcza\u0107 w demokracji, jest doj\u015bcie do w\u0142adzy politycznych \u201eskrajno\u015bci\u201d. R\u00f3\u017cnokolorowi g\u0142osiciele tego komuna\u0142u przytaczaj\u0105 dla jego uzasadnienia zawsze ten sam przyk\u0142ad historyczny: 30 stycznia 1933 r. \u2013 Macht\u00fcbernahme<\/em> (\u201eprzej\u0119cie w\u0142adzy\u201d), czyli obj\u0119cie rz\u0105d\u00f3w w Niemczech przez Adolfa Hitlera i jego ludzi z NSDAP. W politycznej wyobra\u017ani wsp\u00f3\u0142czesnych demokrat\u00f3w Hitler to uosobienie budz\u0105cego groz\u0119 radykalizmu \u2013 widomy dow\u00f3d na to, do czego prowadzi ideowy ekstremizm. Patrzcie na histori\u0119 lat 1933-1945, m\u00f3wi\u0105 z naciskiem, oto, co si\u0119 dzieje, kiedy u steru pa\u0144stwa staj\u0105 ostre \u015bwiatopogl\u0105dy, kiedy do w\u0142adza dostaje si\u0119 w r\u0119ce ludzi z g\u0142owami kipi\u0105cymi od koncepcji, w kt\u00f3re naprawd\u0119 wierz\u0105 i chc\u0105 je realizowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Taki obraz Hitlera jest oczywi\u015bcie pomy\u0142k\u0105, jak zreszt\u0105 wszystko, w co wierz\u0105 demokraci. W rzeczywisto\u015bci kanclerz III Rzeszy mia\u0142 intelektualnie o wiele wi\u0119cej wsp\u00f3lnego z ich idolami \u2013 zawodowymi oportunistami, kieruj\u0105cymi si\u0119 przez lata jedn\u0105 my\u015bl\u0105: zrobi\u0107 wszystko, powiedzie\u0107 cokolwiek, byle tylko utrzyma\u0107 popularno\u015b\u0107 i nie wypa\u015b\u0107 z g\u0142\u00f3wnego nurtu \u017cycia politycznego.<\/p>\n\n\n\n

W pokonanych i upokorzonych po I wojnie \u015bwiatowej Niemczech Hitler rozbudzi\u0142 nadzieje wielu. Tak jak dla ka\u017cdego demokratycznego polityka, wzbudzenie i zagospodarowanie ludzkich nadziei by\u0142o dla niego podstawowym instrumentem w wyborczej rywalizacji o rz\u0105dowe stanowiska. W rezultacie \u2013 co trzeba przyzna\u0107 niezale\u017cnie od tego, jak wielk\u0105 niech\u0119ci\u0105 darzy si\u0119 narodowy socjalizm \u2013 szeregi jego ruchu politycznego zasili\u0142o r\u00f3wnie\u017c niema\u0142o umys\u0142\u00f3w warto\u015bciowych, wiedzionych oczekiwaniem, \u017ce szermuj\u0105cy krzykliwymi has\u0142ami partyjny lider pod doj\u015bciu do w\u0142adzy przerwie pasmo weimarskiej martwoty, z kt\u00f3rej korzystaj\u0105 jedynie jawni b\u0105d\u017a ukryci wrogowie Niemiec. Tymczasem, je\u015bli w dzia\u0142alno\u015bci Hitlera jako przyw\u00f3dcy NSDAP zar\u00f3wno przed, jak i po 1933 r. daje si\u0119 zauwa\u017cy\u0107 jaki\u015b sta\u0142y kierunek, to by\u0142o nim torpedowanie i wyrzucanie z partii jakichkolwiek wyrazistych pogl\u0105d\u00f3w wraz z ich adherentami. Pod jego przewodem z NSDAP stopniowo wyrugowano wszelk\u0105 prac\u0119 koncepcyjn\u0105. Zast\u0105pi\u0142a j\u0105 prosta ideologia, \u0142atwa do rozpowszechniania \u015brodkami masowego przekazu i dostosowana do ograniczonych mo\u017cliwo\u015bci umys\u0142owych tzw. przeci\u0119tnego wyborcy.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze przed Macht\u00fcbernahme <\/em>Hitler oczy\u015bci\u0142 struktury swojej partii z dzia\u0142aczy przeciwnych ubieganiu si\u0119 o w\u0142adz\u0119 za pomoc\u0105 demokratycznych metod i procedur. Spotka\u0142o to m.in. jednego z przyw\u00f3dc\u00f3w SA, Walthera Stennesa (1895-1989). Stennes, niegdy\u015b dow\u00f3dca Freikorpsu<\/em>, oficer policji i cz\u0142onek \u201eczarnej Reichswehry\u201d, deprecjonowa\u0142 \u201ewalk\u0119\u201d o w\u0142adz\u0119 przy u\u017cyciu kartek do g\u0142osowania i domaga\u0142 si\u0119 walki prawdziwej, wzywaj\u0105c kierownictwo NSDAP do zorganizowania zamachu stanu. Publicznie poddawa\u0142 ostrej krytyce taktyk\u0119 polityczn\u0105 Hitlera i jego zausznik\u00f3w, opart\u0105 na akceptacji demokratycznych regu\u0142 gry. Podejmowa\u0142 nawet pr\u00f3by wymuszenia na swoich prze\u0142o\u017conych jej zmiany, za co ostatecznie zosta\u0142 usuni\u0119ty z partii w 1931 r. Po obj\u0119ciu rz\u0105d\u00f3w hitlerowcy na kr\u00f3tko uwi\u0119zili go w obozie koncentracyjnym. Po jego opuszczeniu Stennes, uprzedzaj\u0105c dalsze represje, wyemigrowa\u0142 do Chin, gdzie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 ochrony genera\u0142a Czang Kaj-szeka i jego rodziny.<\/p>\n\n\n\n

Na kr\u00f3tko przed Macht\u00fcbernahme<\/em> Walther Stennes przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do Czarnego Frontu \u2013 organizacji za\u0142o\u017conej przez innego weterana Freikorps\u00f3w <\/em>Ottona Strassera (1897-1974), by\u0142ego przyw\u00f3dc\u0119 radykalnej frakcji NSDAP, wyrzuconego z partii przez Hitlera w 1930 r. Hitler bazowa\u0142 na ideologii z\u0142o\u017conej z prostych wyt\u0142umacze\u0144 formu\u0142owanych na potrzeby wyborczego mot\u0142ochu (\u201ewinni s\u0105 \u017bydzi\u201d), a w szczeg\u00f3\u0142owych kwestiach politycznych i ekonomicznych zachowywa\u0142 pragmatyzm, tzn. m\u00f3wi\u0142 to, co audytorium chcia\u0142o w danym momencie us\u0142ysze\u0107. \u015arodowisko skupione wok\u00f3\u0142 Strassera mia\u0142o bardziej sprecyzowan\u0105 wizj\u0119 \u2013 sk\u0142ania\u0142o si\u0119 ku koncepcjom Ernsta Niekischa (1889-1967), teoretyka narodowego bolszewizmu, uznawanego niekiedy za najskrajniejszy nurt niemieckiej Rewolucji Konserwatywnej. Po Macht\u00fcbernahme <\/em>Strasser w por\u0119 wyjecha\u0142 z Niemiec i przypuszczalnie tylko temu zawdzi\u0119cza\u0142 ocalenie \u017cycia. Niekisch w 1937 r. zosta\u0142 aresztowany i wtr\u0105cony do wi\u0119zienia. Opu\u015bci\u0142 je w 1945 r., o\u015blep\u0142y i ze zrujnowanym zdrowiem.<\/p>\n\n\n\n

Pozosta\u0142ych w NSDAP zwolennik\u00f3w innych koncepcji spo\u0142eczno-ekonomicznych uciszono r\u00f3wnie skutecznie, cho\u0107 \u0142agodniejszymi metodami. W 1933 r. przewodnicz\u0105cy \u015bwie\u017co utworzonego Niemieckiego Frontu Pracy, Robert Ley (1890-1945), oraz narodowo-socjalistyczny wiceminister gospodarki Gottfried Feder (1883-1941) opowiedzieli si\u0119 za korporacjonizmem jako kierunkiem przysz\u0142ej przebudowy niemieckiej gospodarki i sposobem organizacji spo\u0142ecze\u0144stwa. Swoje stanowisko uzasadnili w kilku publicznie wyg\u0142oszonych przemowach. W odpowiedzi idee korporacjonizmu zaatakowali wsp\u00f3\u0142pracownicy Hitlera: zast\u0119pca F\u00fchrera<\/em> ds. ekonomicznych Wilhelm Keppler, przewodnicz\u0105cy komitetu ekonomicznego NSDAP Bernard K\u00f6hler, a tak\u017ce dy\u017curny rasistowski ideolog Alfred Rosenberg. Ley i Feder nie powracali wi\u0119cej do swoich korporacyjnych propozycji ustrojowych, a pierwszy z nich z\u0142o\u017cy\u0142 nawet samokrytyk\u0119. Wi\u0119cej zdzia\u0142a\u0107 zdo\u0142a\u0142 rzecznik agraryzmu i ruralizmu Richard Walther Darr\u00e9 (1895-1953). Ten by\u0142y cz\u0142onek Freikorps\u00f3w<\/em> i najwi\u0119kszej niemieckiej organizacji paramilitarnej Stahlhelm <\/em>wst\u0105pi\u0142 do NSDAP wzgl\u0119dnie p\u00f3\u017ano \u2013 w tym samym roku, w kt\u00f3rym z partii wykluczono Ottona Strassera. W swoich artyku\u0142ach i ksi\u0105\u017ckach nakre\u015bli\u0142 wizj\u0119 gospodarki opartej na rolnictwie oraz ustroju spo\u0142ecznego z dominuj\u0105c\u0105 rol\u0105 ch\u0142opstwa. W jego koncepcjach ch\u0142opi mieli sta\u0107 si\u0119 dziedzicami \u2013 rodowymi w\u0142a\u015bcicielami ziemi, na podobie\u0144stwo szlachty. Darr\u00e9 opowiada\u0142 si\u0119 za wsp\u00f3\u0142prac\u0105 ruch\u00f3w agrarnych z poszczeg\u00f3lnych pa\u0144stw, wysuwaj\u0105c pomys\u0142 zawi\u0105zania \u201enowej ch\u0142opskiej mi\u0119dzynarod\u00f3wki\u201d<\/em>, kt\u00f3ra d\u0105\u017cy\u0142aby do stworzenia na p\u0142aszczy\u017anie mi\u0119dzynarodowo-politycznej \u201ezielonej unii narod\u00f3w p\u00f3\u0142nocy\u201d<\/em>. Wydawa\u0142oby si\u0119, i\u017c polityk ten mia\u0142 jak najlepsze warunki do realizacji swoich postulat\u00f3w: w aparacie partyjnym jako Reichsbauernf\u00fchrer <\/em>(\u201ew\u00f3dz ch\u0142op\u00f3w Rzeszy\u201d) odpowiada\u0142 za problematyk\u0119 roln\u0105, a od 1933 r. zajmowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c stanowisko ministra rolnictwa i wy\u017cywienia. Tymczasem wcielanie jego koncepcji w \u017cycie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 na dobr\u0105 spraw\u0119 na przeforsowaniu jednego aktu prawnego \u2013 ustawy o dziedziczno\u015bci ch\u0142opskich gospodarstw rolnych \u2013 we wrze\u015bniu 1933 r. P\u00f3\u017aniej polityka gospodarcza i spo\u0142eczna prowadzona przez Hitlera wesz\u0142a na tory forsownego industrializmu, czyli obra\u0142a kierunek dok\u0142adnie odwrotny do postulowanego przez agraryst\u0119. Darr\u00e9 ostatecznie musia\u0142 z\u0142o\u017cy\u0107 funkcj\u0119 ministerialn\u0105 w 1942 r., po tym, jak skrytykowa\u0142 plan kolonizacji Europy Wschodniej przygotowany przez szefa SS Heinricha Himmlera.<\/p>\n\n\n\n

Nic nie osi\u0105gn\u0119li tak\u017ce ci, kt\u00f3rzy pr\u00f3bowali stworzy\u0107 dla ruchu narodowo-socjalistycznego jakie\u015b podstawy duchowe. Nale\u017ca\u0142 do nich Otto Rahn (1904-1939), archeolog-amator i ezoteryk podejrzanej pr\u00f3by, zaliczany niekiedy do przedstawicieli Rewolucji Konserwatywnej. W swoich pogl\u0105dach Rahn podejmowa\u0142 spu\u015bcizn\u0119 gnostyk\u00f3w, zw\u0142aszcza katar\u00f3w. Rozwin\u0105\u0142 je w pracy \u201eKrucjata przeciw Graalowi. Historia albigens\u00f3w\u201d<\/em> (1933). Ksi\u0105\u017cka zyska\u0142a popularno\u015b\u0107 w nazistowskich elitach partyjnych, dzi\u0119ki czemu autor znalaz\u0142 miejsce w G\u0142\u00f3wnym Urz\u0119dzie ds. Rasy i Osadnictwa, a nast\u0119pnie w szeregach SS w randze SS-untersturmf\u00fchrera <\/em>(partyjny odpowiednik podporucznika). Prze\u0142o\u017conym spodoba\u0142a si\u0119 te\u017c jego druga gnostycka ksi\u0105\u017cka \u201eDw\u00f3r Lucyfera. Podr\u00f3\u017c do dobrych duch\u00f3w Europy\u201d <\/em>(1937). Mimo to w wyniku rozgrywek interpersonalnych wewn\u0105trz SS Rahn zosta\u0142 na pocz\u0105tku 1939 r. zmuszony do wyst\u0105pienia z tej formacji, do czego wykorzystano jego \u2013 istotnie nader niemoralny \u2013 spos\u00f3b prowadzenia si\u0119. Wkr\u00f3tce potem jego zw\u0142oki odnaleziono na tyrolskim odludziu. Wed\u0142ug najcz\u0119\u015bciej przyjmowanej oceny pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo, cho\u0107 nie brakowa\u0142o hipotez, i\u017c m\u00f3g\u0142 pa\u015b\u0107 ofiar\u0105 morderstwa. Swoje pogl\u0105dy w\u015br\u00f3d narodowych socjalist\u00f3w pr\u00f3bowa\u0142 propagowa\u0107 r\u00f3wnie\u017c inny autor z kr\u0119gu Rewolucji Konserwatywnej, Friedrich Hielscher (1902-1990), by\u0142y \u017co\u0142nierz Freikorps\u00f3w<\/em>, teoretyk neopoga\u0144stwa i autor interesuj\u0105cej rozprawy metapolitycznej \u201eRzesza\u201d <\/em>(1930). Za rz\u0105d\u00f3w Hitlera Hielscher trafi\u0142 do Towarzystwa Ahnenerbe <\/em>(\u201eDziedzictwo Przodk\u00f3w\u201d), za\u0142o\u017conego w 1935 r. z my\u015bl\u0105 o opracowaniu naukowych podstaw dla narodowo-socjalistycznego \u015bwiatopogl\u0105du. Ostatecznie, rozczarowany p\u0142ycizn\u0105 i ideologiczn\u0105 g\u0142upot\u0105 hitleryzmu, zasili\u0142 szeregi spisku pu\u0142kownika Stauffenberga.<\/p>\n\n\n\n

Rola jedynie \u201epo\u017cytecznych idiot\u00f3w\u201d pisana by\u0142a r\u00f3wnie\u017c znanym intelektualistom zwi\u0105zanym z Rewolucj\u0105 Konserwatywn\u0105, kt\u00f3rzy wsparli Hitlera w pocz\u0105tkowym okresie jego rz\u0105d\u00f3w. Pokazuj\u0105 to przyk\u0142ady dw\u00f3ch z nich \u2013 filozofa prawa i polityki Carla Schmitta (1888-1985) oraz poety i pisarza Gottfrieda Benna (1886-1956). Schmitt, nie bez waha\u0144, zdecydowa\u0142 si\u0119 stan\u0105\u0107 po stronie nowego kanclerza po tym, jak ten pozbawi\u0142 wszelkich uprawnie\u0144 parlament, skupiaj\u0105c pe\u0142ni\u0119 w\u0142adzy prawodawczej w swoich r\u0119kach. Po wst\u0105pieniu do NSDAP, do ko\u0144ca roku 1933 konserwatywny jurysta otrzyma\u0142 mi\u0119dzy innymi profesur\u0119 na Uniwersytecie Berli\u0144skim, stanowisko we w\u0142adzach Zwi\u0105zku Prawnik\u00f3w Narodowosocjalistycznych oraz zosta\u0142 mianowany pruskim radc\u0105 stanu. Pomimo pewnych intelektualnych us\u0142ug, jakie oddawa\u0142 rz\u0105dz\u0105cej sile, jej \u0142aska nie trwa\u0142a d\u0142ugo. W 1936 r. S\u0142u\u017cba Bezpiecze\u0144stwa SS rozpocz\u0119\u0142a inwigilacj\u0119 Schmitta, podejrzanego o \u201eodchylenie\u201d katolickie i zachowawcze. W tym samym roku organ prasowy SS, tygodnik \u201eDas Schwarze Korps\u201d, wszcz\u0105\u0142 kampani\u0119 prasow\u0105 przeciw temu my\u015blicielowi, kt\u00f3remu rych\u0142o nakazano opu\u015bci\u0107 wszystkie zajmowane stanowiska. W 1937 r. Schmitt otrzyma\u0142 dodatkowo zakaz pracy naukowej na terenie III Rzeszy. W tym samym okresie Gottfried Benn, przyj\u0105wszy cz\u0142onkostwo w NSDAP, wspiera\u0142 hitlerowski rz\u0105d, pracuj\u0105c w niemieckich instytucjach kulturalnych \u2013 najpierw w Sekcji Literatury Pruskiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych, nast\u0119pnie w utworzonej ju\u017c przez hitlerowc\u00f3w Izbie Pi\u015bmiennictwa Rzeszy. W pierwszych latach po Macht\u00fcbernahme <\/em>og\u0142asza\u0142 liczne wypowiedzi, w kt\u00f3rych podkre\u015bla\u0142 zalety nowego systemu politycznego i stara\u0142 si\u0119 wskaza\u0107 mu w\u0142a\u015bciwy kierunek polityki kulturalnej. Najwa\u017cniejsze z tych wypowiedzi to wyg\u0142oszone na antenie radiowej mowy \u201eNowe pa\u0144stwo i intelektuali\u015bci\u201d<\/em> oraz \u201eOdpowied\u017a literackim emigrantom\u201d<\/em> (1933), artyku\u0142 prasowy \u201eNiemiecka praca dla honoru\u201d<\/em> (1933), eseje \u201eHodowla I\u201d<\/em> i \u201eEkspresjonizm\u201d<\/em> (1933), apel \u201eDo pisarzy wszystkich kraj\u00f3w\u201d<\/em> (1934) (2)<\/strong>, \u201eMowa o Stefanie George\u201d<\/em> (1934), esej \u201e\u015awiat dorycki. O zwi\u0105zkach sztuki i w\u0142adzy\u201d<\/em> (1934). Przydatno\u015b\u0107 Benna dla rz\u0105du III Rzeszy wyczerpa\u0142a si\u0119 r\u00f3wnie szybko, jak w przypadku Schmitta. W 1936 r. g\u0142\u00f3wne organy prasowe NSDAP, \u201eV\u00f6lkischer Beobachter\u201d i \u201eDas Schwarze Korps\u201d, rozpocz\u0119\u0142y wymierzon\u0105 w niego, niewybredn\u0105 nagonk\u0119 propagandow\u0105. W 1938 r. Gottfried Benn zosta\u0142 wykluczony ze sk\u0142adu Izby Pi\u015bmiennictwa Rzeszy i otrzyma\u0142 zakaz publikowania w Niemczech.<\/p>\n\n\n\n

Jak wida\u0107, Hitler sukcesywnie eliminowa\u0142 ze swojego ruchu elementy najp\u0142odniejsze intelektualnie i koncepcyjnie, kt\u00f3re przy\u0142\u0105cza\u0142y si\u0119 do niego w r\u00f3\u017cnych okoliczno\u015bciach, ale z pewno\u015bci\u0105 we wszystkich przypadkach w nadziei, i\u017c uda im si\u0119 skierowa\u0107 NSDAP na w\u0142a\u015bciwsze tory. W ten spos\u00f3b wykuwa\u0142a si\u0119 zasada, \u017ce \u201ew\u00f3dz ma zawsze racj\u0119\u201d, chocia\u017c na \u017caden temat nie ma nic ciekawego do powiedzenia, obowi\u0105zuj\u0105ca w ka\u017cdej demokratycznej partii politycznej. Je\u017celi spojrze\u0107 na\u0144 przez pryzmat los\u00f3w przywo\u0142anych tu postaci, Hitler jawi si\u0119 nie jako polityczny ekstremista, ale wr\u0119cz jako typowy polityk mieszcza\u0144ski, bezbarwny i pragmatycznie nudny, usuwaj\u0105cy ze sfery politycznej i na r\u00f3\u017cne sposoby zmuszaj\u0105cy do milczenia rewolucyjnych konserwatyst\u00f3w, narodowych bolszewik\u00f3w i innych \u201eniebezpiecznych radyka\u0142\u00f3w\u201d. Po eliminacji wszelkich os\u00f3b o bardziej zdecydowanych pogl\u0105dach w NSDAP zapanowa\u0142a inna norma dzia\u0142alno\u015bci partii demokratycznych: zasada kooptacji i popierania w partyjnym aparacie \u201ebiernych, miernych, ale wiernych\u201d. Drug\u0105 osob\u0105 w pa\u0144stwie po samym Hitlerze zosta\u0142 Heinrich Himmler, osobnik o powierzchowno\u015bci i horyzontach umys\u0142owych prowincjonalnego belfra; zaw\u00f3d wyuczony \u2013 hodowca drobiu. Warto te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na przewodnika duchowego Himmlera i jego nadwornego maga, SS-brigadef\u00fchrera <\/em>(partyjny odpowiednik genera\u0142a brygady) Karla Mari\u0119 Wiliguta, by\u0142ego pu\u0142kownika armii Austro-W\u0119gier, wielokrotnie nagradzanego za odwag\u0119 na polach bitew I wojny \u015bwiatowej. O jako\u015bci pos\u0142ugi duchowej Wiliguta wymowne \u015bwiadectwo daje fakt, i\u017c w latach 1924-1927 przymusowo przebywa\u0142 on w klinice psychiatrycznej, ze zdiagnozowan\u0105 schizofreni\u0105 po\u0142\u0105czon\u0105 z mani\u0105 prze\u015bladowcz\u0105 i mani\u0105 wielko\u015bci, za\u015b po jej opuszczeniu decyzj\u0105 s\u0105du jeszcze przez kilka lat pozostawa\u0142 ubezw\u0142asnowolniony prawnie, poniewa\u017c jego psychika do ko\u0144ca nie powr\u00f3ci\u0142a do normy.<\/p>\n\n\n\n

Rewolucyjny konserwatysta Edgar Julius Jung (1894-1934), kt\u00f3ry pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 doradcy Franza von Papena (1879-1969), konserwatywnego wicekanclerza w pierwszym gabinecie Hitlera, okre\u015bla\u0142 demokracj\u0119 mianem \u201epanowania miernot\u201d<\/em>. Jego definicja doskonale pasuje r\u00f3wnie\u017c do socjologii politycznej III Rzeszy. Totalitarny ustr\u00f3j, rozs\u0142awiony przez demoliberaln\u0105 literatur\u0119 jako najbardziej zbrodniczy system wszechczas\u00f3w, zbudowali nie polityczni radyka\u0142owie, ale miernoty, ludzie pospolici. Supremacja miernoty \u0142\u0105czy pa\u0144stwo nazistowskie z pa\u0144stwem demoliberalnym. Nie trzeba chyba wyja\u015bnia\u0107, jak sko\u0144czy\u0142 Edgar Julius Jung. Zosta\u0142 zamordowany przez hitlerowc\u00f3w podczas \u201enocy d\u0142ugich no\u017cy\u201d (3)<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

Adam Danek, 10 maja 2016<\/p>\n\n\n\n

1. <\/strong>W odniesieniu do zdziczenia i schamienia obyczaj\u00f3w politycznych powodowanego przez demokracj\u0119 zasadniejsze wydaje si\u0119 m\u00f3wienie, w nawi\u0105zaniu do filozoficznego aparatu poj\u0119ciowego Jana Stachniuka (1905-1963), o demokratycznej wspakulturze<\/em> politycznej.<\/p>\n\n\n\n

2. <\/strong>Jego wsp\u00f3\u0142autorem i drugim sygnatariuszem by\u0142 czo\u0142owy nazistowski literat Hanns Johst.<\/p>\n\n\n\n

3. <\/strong>Zgin\u0105\u0142 te\u017c w jej trakcie wsp\u00f3\u0142pracownik Junga z kr\u0119gu \u201em\u0142odokonserwatyst\u00f3w\u201d, Herbert von Bose (1893-1934), w\u00f3wczas sekretarz Papena. Drugi sekretarz Papena, baron Fritz G\u00fcnther von Tschirschky (1900-1980), r\u00f3wnie\u017c konserwatysta, trafi\u0142 natomiast do obozu koncentracyjnego, z kt\u00f3rego wyszed\u0142 ze z\u0142amanym zdrowiem.      <\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Apologeci (i zazwyczaj beneficjenci) ustroju demokratycznego, wytwarzanej przez niego kultury politycznej (1) oraz podpieraj\u0105cej go ideologii zgadzaj\u0105 si\u0119, \u017ce tym, do czego nie wolno dopuszcza\u0107 w demokracji, jest doj\u015bcie do w\u0142adzy politycznych \u201eskrajno\u015bci\u201d. R\u00f3\u017cnokolorowi g\u0142osiciele tego komuna\u0142u przytaczaj\u0105 dla jego uzasadnienia zawsze ten sam przyk\u0142ad historyczny: 30 stycznia 1933 r. \u2013 Macht\u00fcbernahme (\u201eprzej\u0119cie w\u0142adzy\u201d), czyli obj\u0119cie rz\u0105d\u00f3w w Niemczech…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":["post-242","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-danek"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/242","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=242"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/242\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":244,"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/242\/revisions\/244"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=242"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=242"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kaminski.re\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=242"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}